na spacer

Produkuję te rysunki takie wielkie, że nie da się ich zmniejszyć nie tracąc na jakości. I potem brzydko wyglądają na blogu :( Co mam zrobić?

Strasznie dzieciowo się zrobiło u mnie. Monsz mój, fotograf znamienity, postanowił fotografować niemowlęta. W związku z tym, cały wczorajszy wieczór montowaliśmy studio fotograficzne w jego pokoju.
I zostałam wysłana na zakupy ubrankowe, żeby dzieci jakoś ciekawie wystylizować!
Mamma mia.
W morzu maleńkich trampeczek, czapeczek, skarpeteczek i sukieneczek odnalazłam malutką tiulową spódniczkę baletniczkę i kwiatuszkowe opaski, które wyglądają jak wianuszki i sweterek maleńki z misiem i w ogóle!
Pierwszy maleńki człowieczek (na prawdę maleńki jakniewiemco!) został już dzisiaj starannie sfotografowany. Chyba mu się podobało :) Następne dzieci jutro!
Straszliwsko jestem ciekawa efektów.

Z tej okazji narysowało mi się taką dziewczyn(k)ę z psem.

----
Ilość użytych słów w tym poście:
maleńki: 5

Po wielu męczących i nieudanych próbach pomniejszenia rysunku - wstawiam fragment nieco większy. 

Lalka

Tą lalkę sponsoruje Monsz.
A to wszystko dlatego, że ostatnio zebrało nam się sporo starych ręczników i kocyków. Stwierdziliśmy, że zawieziemy je do schroniska dla psów bo tam ciągle ich brakuje. Niech sobie pieski biedne jeszcze z nich skorzystają.
No i Monsz znalazł dwie stare poszewki na poduszki. Były trochę za małe, żeby dawać je psom. Więc pomyślałam, że wykorzystam je na sukienkę dla kolejnej lalki. Wzięłam nożyczki, pocięłam pierwszą z nich... i mnie olśniło. Przecież one były takie ładne, białe, koronkowe i w dodatku pewnie zabytkowe! Tak, zabytkowe poszewki! Ciąć takie piękne poszewki?!
Olśniło mnie trochę za późno i w ten sposób lalka ma piękną, zabytkową sukienkę :)
Włosy lalki również ukradłam Menrzowi bo już mi zabrakło inspiracji. Ukradłam mu taką grubą nić szaro brązową (Brońboże nie chodzi mi o włosy z jego głowy!!!).

Laura

Udało się! :)
Oto Laura. Dała się w końcu namówić na pozowanie ze słoniem. Nawet nie musiałam dawać jej za to ciastka.
Laura czasem bywa grzeczna. Uwielbia biegać po łąkach i polach obrośniętych zbożem, gonić bażanty, jeść i chodzić do dziadzia na kawę.
Laura ma starszego psiego brata Ferdka.
Ferdek jest małym, czarnym pieskiem na chudych łapkach. Potrafi robić salta w powietrzu i kłaść się na plecach na zawołanie. Ferdek, który jest kundelkiem, nauczył Laurę - psa myśliwskiego, gonienia za bażantami, zającami i sarnami.
Bez obaw, żadnej zwierzyny nie upolowali i raczej nie upolują. To psy wyłącznie gończe :)




Miało być zdjęcie słonia, a oczywiście Laura jest na pierwszym planie. Nic nowego.

Zabieram się za szycie. Kończę trzecią lalkę!

bachanaliowy

 

Zrobiłam sobie przerwę w szyciu lalek (mam uszyć jeszcze dwie!). I w tym czasie uszyłam słonia dla pewnej małej Zuzi. Na początku miała to być lalka, ale tak mi się jakoś ta głowa wycięła, że wyszedł słoń :)

A tych dwóch lalek nawet jeszcze nie zaczęłam szyć! Skandal.

Słoń to najbardziej skomplikowana rzecz (trochę nieelegancko z mojej strony nazywać słonia - rzeczą) jaką kiedykolwiek w życiu uszyłam!  Miałam sporo problemów z jego portkami (co odrobinkę widać). Ale... co tam :) Mistrzem igły nie zamierzam być!

Strasznie długo polowałam na mojego psa, żeby zrobić mu zdjęcie ze słoniem. Niestety. Nawet za ciastko nie dał się przekonać. Ani jeden ani drugi (pies. Bo mieszkają u mnie dwa!).

Dla mamy

Lalki

Strasznie się bałam dzisiaj w nocy.
A wszystko to dlatego, że uszyłam dwie szmaciane lalki! Nie wyglądają groźnie, wiem o tym. W dzień wcale się ich nie boję. Ale nocą... Hoho. Lalka nocą bywa potworem.
Jak byłam zupełnie mała to podglądnęłam w nocy jak mój tato oglądał horror w telewizji - Laleczkę Czaki!  "Opkrwawiona" lalka z demonicznym wyrazem twarzy biegała po ulicach i zabijała ludzi (czy coś takiego). Ale to nie było jeszcze takie straszne. Najgorzej było jak skojarzyłam ją z grubą książką, która stała na półce w pokoju moim i mojego brata. Miała tytuł... "Lalka"! Byłam przekonana, że to książka o tej lalce z telewizora! A więc ta lalka-potwór mieszkała w moim pokoju! To było straszne.

Poza tym uwielbiałam lalki :)

Te dwie są uszyte na zlecenie ;) Nie sądzę, żebym  z własnej woli zabrała się za szycie lalek. Moje umiejętności krawieckie są raczej wątpliwe. Najładniejszą rzeczą jaką uszyłam był przecież Ohydek (ten).

Pakujmy walizy!

Pakuj manele i ruszaj w podróż!
Nie ma nic lepszego na świecie niż podróż!!!

Będąc w podróży nie trzeba sprzątać, można chodzić w pomiętych ubraniach (bo przecież z reguły nie ma się ze sobą żelazka), na obiad je się dziwne, tłuste i pyszne potrawy i dużo lodów, mieszka się z siedmioma osobami w jednym pokoju i w ogóle jest super!

Poza tym w podróży jest wszystko inaczej niż w domu. Woda w kranie ma inny smak, ludzie wydzielają inne zapachy, w sklepach są inne (nieznane dotąd!) batoniki, jest morze albo góry albo zabytki albo wieże Ajfla! Można rozmawiać z obcymi ludźmi na ulicy i słuchać jak śmiesznie grają na organkach.


I można nosić serduszkowe okulary!

Krokodyl dla Mateusza

Dostałam od mojego brata TABLET na urodziny (dziękuuuję!) !!! 
Nigdy wcześniej nie rysowałam na takim śmiesznym urządzeniu. Trzeba rysować po specjalnej tabliczce i jednocześnie patrzeć na ekran laptopa. Przedziwne. Fajne :)
Tablet ma takie kwiatki i szlaczki i to wcale nie przeszkadza w rysowaniu! W ogóle cały wygląda jak podkładka pod myszkę!

Dlatego ten krokodyl jest bardzo nietypowy bo W PEŁNI skomputeryzowany. Zero w nim ołówka! Myślę, że zamiast mózgu też ma jakieś przewody. Dlatego narysowałam mu odbyt - żeby go bardziej "urealnić".

Trochę go pozmieniam (krokodyla). Ale nie dziś :)

Pancernik

Niektórzy mogą sobie pomyśleć o statku wojennym opancerzonym, a to przecież jest samiczka Pancernika.

Pancerniki są niesamowite! Na świecie jest aż dwadzieścia gatunków pancerników i wszystkie różnią się między sobą dosyć znacznie. Niektóre mają duże uszy, inne wąski pyszczek, a jeszcze inne - strasznie dużo zębów.
Pancerniki żyją samotnie i dlatego niektórym może się wydawać, że są smutne. Ci "niektórzy" pewnie nie wiedzą, że Pancerniki wręcz uwielbiają urządzać małe przyjęcia! Zapraszają na nie wszystkich kuzynów i kuzynki z całej okolicy! Jedzą sobie wtedy najlepsze przysmaki (muszki, komary i padlinkę) i gawędzą na przeróżne tematy. Panie pancerniki lubią ubrać sobie na taką okazję ładny szaliczek lub gustowną broszkę.

Mało kto wie, że pancerniki mają mocno owłosione łapki!

Tapir

To jest Tapir. Jest on Niebylejaki bo to pierwszy tapir z całego zoo. Będzie mnóstwo dziwnych zwierząt w tym zoo. To taki mały projekt tajemny!

W ogóle to tapiry są niesamowite. To takie ssaki, które wyglądają jak świnki, a tak naprawdę są bardziej nosorożcami albo końmi! Mają krótką trąbkę, która kiedyś była nosem i górną wargą, ale w wyniku ewolucji tak śmiesznie się przekształciła. Ich ogonek też jest bardzo krótki, więc tapiry są przez to trochę smutne bo nie mogą się nim opędzić przed muchami! Mają za to śliczną aksamitną sierść.
Tapiry jedzą roślinki i ziarenka (ciekawe czy jedzą też mrówki?). I potrafią bardzo dobrze pływać!

Wszystkie gatunki tapirów są zagrożone wyginięciem!

Chrońmy tapiry. 

Para z psem

Takie mi się narysowało w sobotę jak siedziałam u menrza.
On obrabiał zdjęcia w fotoszopie, więc ja sobie oglądałam moje ulubione blogi.


Bo to blogi wrzuciły mi do głowy pomysł na ten rysunek - często różne zwyczajne rzeczy (po których nikt by się tego nie spodziewał) lubią wrzucać ludziom do głowy nowe pomysły.

Te blogi są strasznie ładne dla oka. Straszliwsko miło się je ogląda i śledzi życie osób, które je piszą (a częściej - fotografują). Wszystko co się znajduje na tych zdjęciach jest takie estetyczne, pastelowo-kolorowe, ładne i właściwie trochę wyidealizowane. No i można podglądnąć jak żyją sobie inni ludzie np. na drugiej półkuli - gdzie byli wczoraj na spacerze, co zjedli na obiad (to ciekawe, ale Amerykanie naprawdę bez przerwy jedzą hamburgery!), w co się ubrali na imieniny znajomej i w ogóle. Bardzo ciekawa sprawa. Z milion razy lepsza niż te seriale na TVP.


Pozdrawiam mamę, która (jako jedna z trzech-czterech osób) ogląda czasem mój blog!

trzepak

Na trzepaku jest najfajniej!
Można robić fikołki w przód i w tył z pozycji stojącej lub siedzącej.
Można robić kiełbaskę, wyścigi ślimaków, bawić się w sklep albo w statek kosmiczny.
Można sprawdzać ile osób na raz zmieści się na trzepaku bez dotykania ziemi.
Można też siedzieć i obśmiewać wszystko co się dzieje dookoła.
Można zwisać głową w dół do utraty przytomności.
Można sobie wybić zęba.
Można być superodważnym i siedzieć na górnej barierce!
Można się kręcić wokół barierki.
Można czekać na koleżanki.
Można tam spędzić fajne dzieciństwo.
Można wspinać się na niego mając na nogach rolki.
Czasem też można pić tanie wino.


Niektórzy tam trzepią dywany.

anons towarzyski

Ten Pan szuka małżonki. Ma na imię chyba Tadeusz, ale nie jestem pewna. Małżonka musi być dobrą kobietą i musi piec niezłe szarlotki. W domu może się nosić skromnie, ale na przyjęciach powinna wyglądać odświętnie i elegancko (ale nie musi sobie krochmalić sukienki).
Ten pan potrafi cerować skarpety bo był długo samotny. Więc małżonka może być pozbawiona tej umiejętności.
Pan nie ma alergii na koty.
Ślub w ciągu najbliższego pół(k)rocza?

Ohydkowie

Od kiedy narysowałam potwornie kiczowaty i barbisiowaty i landrynkowy rysunek, którego tu (na szczęście!) nie ma... przestałam rysować! Zniechęciłam się. Więc, żeby nie było tak cicho i pusto, wrzucam link do filmu o Ohydkach, który zrobiłam dla mojego menrza jakiś czas temu!

Jak ktoś jednak zdecyduje się go oglądnąć to polecam jednak tą wersję z linku. Ten bloggerowy jakiś dziwny jest.

Fertki

Oglądanie starych albumów w łóżku wśród śpiących psów.

Co z tego, że pościel przypomina starego naleśnika (albo karpatkę) ?

Może Jan, a może Teresa ?

Wbrew pozorom są to dwa rysunki - Jan i Teresa.
W zależności od nastroju można sobie powiesić nad biurkiem Jana albo Teresę. Można też obojga, jeśli ktoś tak chce.


A żeby ich lepiej poznać to koniecznie trzeba posłuchać pewnej piosenki.
Zainspirowane Czesławem śpiewającym Miłosza wiersz TEN.

Gąska Wandzia

Kasia pisze bajkę o strasznie smutnej gąsce Wandzi, która uciekła z domu ponieważ bała się pani od matematyki. Ja też strasznie bałam się pani od matematyki, więc dobrze ją rozumiem. Poza tym całą klasą baliśmy się księdza, który uczył nas religii. Za nieobecność na niedzielnej mszy stawiał minusy w dzienniku i targał nas za uszy.

Nie-do-pojęcia.


Gruntownie ukształtowali moją niechęć matematyczno-religijną.

Troll #2

Obiecany Troll numer 2 dla Grubych Toreb.

plenery

Próbuję zrobić stronę internetową. Idzie mi raczej kiepsko. Jedyne co zrobiłam do tej pory to to logo z sową. Html to raczej ciemna strona mojej mocy. Zrobiłam za to sowy w sześciu odcieniach, do wyboru! Hadzia! :)

Zima

Mam cztery sprawy do narysowania: trolla, kota, gęś i coś jeszcze niewymyślonego. Tak strasznie nie potrafię nic stworzyć.